ชักจากเครียด

เมื่อวานไปถ่ายรายการสปอร์ตแฟน เรื่องของการเจ็บป่วยจากกีฬา กำลังวางธีมว่าให้น้องๆนักกีฬาแข่งบาสกัน แล้วมีคนหนึ่งที่แข่งแพ้แล้วเครียดก็เลย ให้ลงไปชักกลางสนาม ปรากฎว่าตอนถ่ายน้องคนที่เล่นเป็นนักกีฬาที่แข่งแพ้ แรกๆก็ไม่รู้ว่าจะชักเกร็งอย่างไร ไม่กล้าลงไปชัก มัวแต่ยิ้มหวานๆขำๆตัวเอง แต่พอแอคชั่นเท่านั้นแหละ วิญณาณพระเอกเข้าสิง ลงไปนอนชักเกร็งตรงพื้นสนาม มือหงิก ตาโปน จนทีมงานนึกว่าน้องป่วยจริง ดีที่พอคัทแล้วน้องกลับมาเป็นปรกติ ไม่งั้นเหนื่อยผมแน่ๆ



วันรุ่งขึ้นกลับมาที่ห้องตรวจ ไม่น่าเชื่อว่า จะเจอน้อง ปอ.4 หายใจหอบมาอย่างแรง ภารโรงของโรงเรียนพามาแล้วบอกว่า น้องหายใจหอบ ผมเห็นเข้าตกใจ อุ๊ยๆ ทำไมมันเหมือนเคสเมื่อวานชัดๆ ผมรีบพาน้องเข้าไปในห้องฉุกเฉิน แล้วให้น้องหายใจด้วยถุงพลาสติก ครอบเอาลมหายใจตัวเองกลับไปอีกรอบ เพราะภาวะชักเกร็งจากความเครียดนี้ ทำให้ผู้ป่วยหายใจไว และคาร์บอนไดออกไซด์ในเลือดถูกชะล้างออกเร็วเกินไป จนทำให้เลือดเป็นด่าง แล้วเกิดอาการเกร็ง มือหงิก ใจสั่น ตามมา ดังนั้นพอเราเอาถุงพลาสติกหรือถุงกระดาษคอรบไป แล้วบอกผู้ป่วยให้ตั้งสติค่อยๆหายใจตามที่หมอสั่ง กำหนดลมหายใจให้อยู่ที่หน้าท้อง หายใจเข้า นับ 1 2 3 แล้วหยุดแปบนึงหายใจออก นับ 1 2 3 ทำแบบนี้ไปสัก 2-3 ที ปรากฎว่ามือหายจีบ หายใจเริ่มช้าลง อาการตกใจต่างๆก็ดีขึ้น



แต่การรักษาไม่ได้จบที่ตรงนั้น เพราะเราต้องหาสาหตุที่กระตุ้นให้ผู้ป่วยเกิดอาการแบบนี้เพื่อคราวหน้าจะได้ไม่เป็นอีก ผมจึงพยายามสอบถามน้องเค้าว่าเกิดอะไรขึ้น น้องสาวได้แต่ร้องไห้พูดอ้ำอึ้งในคอปากขมุบขมิบไม่มีเสียงออกมา หมอกอล์ฟเอาหูไปแนบใกล้ๆ “หา..ว่าไงนะลูก” แต่ก็ยังไม่ได้ยิน “หนูมีอะไรบอกพี่หมอได้นะ ตอนนี้ไม่มีใครว่าหนูแล้ว เดี๋ยวพี่หมอจะได้แก้ปัญหาให้ได้” เด็กน้อยก็ยังร้องไห้ปากขมุบขมิบเช่นเดิม “คุณครูดุใช่ไหมลูก” หลังจากฟังคำถามประโยคนี้ น้องพยักหน้า แสดงว่าเรามาถูกทางแล้ว “คุณครูที่พามาใช่ไหม” ผมถามถึงคนที่พามาเพราะตอนแรกเข้าใจว่าภารโรงคือคุณครู เด็กน้อยส่ายหน้า



“เอาละครับ หนูต้องเล่าให้พี่หมอฟังนะครับ ต้องอ้าปากพูด พี่หมอจะได้ช่วยแก้ปัญหาได้นะครับ”

ผมพยายามเกลี้ยกล่อมจนน้อง เปิดปากพูดแล้วเสียงก็ออกมา ในที่สุดผมจับใจความได้ว่า น้องเป็นตอนที่เรียนวิชาเลข เขียนเลขตามเพื่อนไม่ทัน แล้วคุณครูดุ น้องก็เลยหอบ แต่ก่อนหน้านี้ วิชาพลศึกษาที่น้องเรียนอยู่นั้น คุณครูให้วิ่งในสนาม แล้วน้องวิ่งตามไม่ทันเพื่อน น้องก็หอบ (เด็กน้อยเรียกอาการตัวเองว่าเป็นโรคหอบ)



คนไข้อีกคนที่เป็นสาวประเภทสองมาทำแผลในห้องฉุกเฉินพอดี พอเห็นหน้าเด็กก็มองไปที่เสื้อนักเรียน พอรู้ว่าเป็นโรงเรียนอะไร ก็ขอมีส่วนร่วม “โรงเรียนนี้ ครูมันดุ ตั้งแต่สมัยที่หนูเรียนอยู่แล้ว ครูไม่พอใจอะไร ก็ตบหน้าเด็ก” 

“โอ้โห แรงขนาดนี้ผ.อ.ไม่ว่าเหรอ” พี่พยาบาล ฟังแล้วตกใจ

“เค้าก็รู้กันทั้งนั้นแหละ” คนไข้รายนั้นตอบ

แต่ก่อนจะไปไกลกว่านี้ หลังจากที่น้องระบายออกมาหมด ผมก็ต้องบอกให้ญาติ (คุณย่าของเด็ก)ที่ตามมาทีหลัง มาช่วยบีบนวดให้น้องผ่อนคลาย แล้วก็เล่าเรื่องที่น้องเครียดให้ย่าฟัง คุณย่าบอกว่า พ่อแม่ของเด็กแยกทางกัน เมื่อเช้าเด็กไปหาแม่ แล้วก็โดนแม่ดุมา ก็เลยมีส่วนเครียด (เอ้า มีเรื่องเครียดเพิ่มมาอีก น่าสงสารเด็กน้อยซะจริง) ถ้าอย่างนั้นผมก็ต้องบอกวิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้กับคุณย่า และเผื่อให้ไปบอกคุณครูที่โรงเรียนด้วย ว่าน้องมีโรคประจำตัว ถ้าเรียนตามเพื่อนไม่ทันหรือออกกำลังกายไม่ไหวจะได้ผ่อนปรนให้

ดังนั้นการแก้ปัญหาชักเกร็งจากเครียด ไม่ได้จบที่ผู้ป่วยหายชัก แต่ต้องหาสาเหตุ และพยายามให้ผู้ป่วยได้ระบาย ผ่อนคลายให้ได้มากที่สุด ผู้ป่วยจะได้สบายดีครับ