ทำกับข้าวกินที่นาใครเคยบ้าง? ย้อนความทรงจำในวัยเด็ก

สวัสดีวันหยุดในช่วงกลางเดือนค่ะ วันนี้ผู้เขียนมีเรื่องราวอยากมาแชร์ เป็นเรื่องที่กระตุ้นความทรงจำดีๆ ในวัยเด็กของผู้เขียนให้หวนกลับมานึกถึงอีกครั้ง

เมื่อเราเติบโตขึ้นโอกาสในการดำเนินชีวิตที่เข้ามาล้วนมากมายขึ้น ทางเลือกต่างๆ มันทำให้เราต้องห่างไปจากเรื่องธรรมดาโดยไม่รู้ตัว

ในตอนที่ยังเป็นเด็ก ด้วยความที่แม่ของผู้เขียนนั้นเป็นเกษตรกร ทำไร่ ทำนา บ้านของพวกเราก็อยู่ชนบท ในทุกวันหยุด ผู้เขียนเองก็จะมีโอกาสได้ไปนากับแม่ สำหรับเด็กๆ แล้วการไปนากับครอบครัวกลายเป็นเรื่องที่สนุก เล่นกับดอกไม้ใบหญ้า ต้นไม้ประหลาดๆ ในบางปีที่มีน้ำมาก คลองแถวนั้นก็จะมีน้ำใสใสไหลผ่าน หากเอามือไปสัมผัสก็จะรู้สึกเย็นฉ่ำ สดชื่นอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากที่เราเล่นเสร็จ หากใกล้กับช่วงที่แม่จะพักเที่ยงทานข้าว แม่ก็จะนำอุปกรณ์ทำอาหารที่เตรียมมาจากบ้านออกมา เราสองคนก็จะปูเสื่อหนึ่งผืนใต้ต้นไม้ใหญ่ๆ นั่งลงตรงนั้น พร้อมกับเริ่มการประกอบอาหาร บางครั้งจะทำเมนูส้มตำ ก็กลับลืมน้ำปลา บางครั้งก็ลืมมะนาว แต่ความไม่พร้อมจากจุดนั้นกลับกลายเป็นเสน่ห์ของการย้ายที่ประกอบอาหารจากที่บ้าน มาเป็นกลางทุ่งนา ส้มตำจืดชืด หรือบางครั้งก็เป็นส้มตำที่เค็มเกินไป กลับอร่อยขึ้นมาทันที 

.

ในบางครั้งที่เหมือนจะเป็นการปาร์ตี้ขนาดย่อมก็อาจจะมีการก่อไฟย่างปลา สำหรับเมนูนี้ผู้เขียนชื่นชอบมาก เพราะได้เห็นแม่เตรียมตั้งแต่ไม้เสียบปลา ขั้นตอนการหมักปลาด้วยเกลือ การก่อไฟ การที่เราได้เห็นอะไรแบบนี้ ทำให้รู้สึกดีเหมือนได้เข้าไปใช้ชีวิตในป่าเหมือนในละครตอนเด็กที่ชอบมีฉากย่างไก่ 

ซึ่งวันนี้ผู้เขียนมีโอกาสได้กลับบ้าน เลยชวนแม่ไปทุ่งนาอีกครั้ง เตรียมปลาไปด้วย และก่อไฟย่างอีกครั้ง ขณะที่เรากำลังลงมือทำอาหารกันอยู่ ผู้เขียนเองก็รู้สึกถึงความอบอุ่น และนึกถึงความทรงจำดีๆ ที่เคยได้ใช้กับแม่ค่ะ