ศิลปะการแสดงของไทยที่ได้รับการขึ้นทะเบียนโดยองค์การยูเนสโก

โขน (Khon) เป็นศิลปะการแสดงของไทยที่ผสมผสานระหว่างนาฏศิลป์ ดนตรี และละครเข้าด้วยกัน เป็นหนึ่งในรูปแบบการแสดงละครที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศไทย มีประวัติอันยาวนานย้อนหลังไปหลายศตวรรษ โขนมักแสดงเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมทางศาสนาและงานราชการ

การแสดงโขนมักจะแสดงเรื่องราวจากรามเกียรติ์ ซึ่งเป็นมหากาพย์รามายณะของอินเดียฉบับภาษาไทย เรื่องราวเกี่ยวกับการผจญภัยของพระราม นางสีดา และหนุมาน นักรบลิงผู้ซื่อสัตย์ของเขา นักแสดงสวมเครื่องแต่งกายและหน้ากากที่วิจิตรบรรจง เคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าที่ผ่านการออกแบบมาอย่างยอดเยี่ยม

หัวโขนที่ใช้ ถูกประดิษฐ์ขึ้นอย่างประณีตและเป็นตัวแทนของตัวละครต่างๆ จากเรื่องรามเกียรติ์ หน้ากากแต่ละชิ้นได้รับการออกแบบเพื่อสื่อถึงบุคลิก อารมณ์ และสถานะทางสังคมของตัวละคร นักแสดงใช้หน้ากากเหล่านี้เพื่อทำให้ตัวละครมีชีวิตบนเวที

โขนต้องใช้ทักษะและการฝึกฝนอย่างสูงทั้งการร่ายรำและการแสดง นักแสดงต้องผ่านการฝึกฝนหลายปีเพื่อฝึกฝนการเคลื่อนไหว ท่าทาง และการแสดงออกที่ซับซ้อนซึ่งเป็นส่วนสำคัญของศิลปะแขนงนี้

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีความพยายามในการอนุรักษ์และส่งเสริมโขน ให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศไทย ได้รับการยอมรับและชื่นชม ทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ ทุกวันนี้ การแสดงโขนสามารถพบเห็นได้ตามงานวัฒนธรรม เทศกาล และโรงละครต่างๆ ในประเทศไทยและส่วนอื่นๆ ของโลก

โขนของไทยได้ถูกขึ้นทะเบียนเป็น 'ตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ' เมื่อปี 2561 (คณะกรรมการสมัยที่ 13) โดยองค์การยูเนสโก