พ่อบอกว่าลูกสมาธิสั้น เพราะฟังครูบอกมา

พ่อบอกว่าลูกสมาธิสั้น เพราะเชื่อครู
          คุณพ่อพาลูกชายวัย 11 ปี มาหาหมอด้วยอาการไอ มีเสมหะ และจะให้เขียนใบรับรองว่าลูกสมาธิสั้น
หมอไปซักประวัตินั่งคุยกับน้อง ถามน้อง น้องบอกว่าไม่ได้ไอ แต่มีระคายคอนิดหน่อย ไม่มีน้ำมูก ไม่มีไข้ เปิดแมสก์อ้าปากให้ดู คอไม่ได้แดงไม่ได้อักเสบ
      ทั้งหมดที่พูดคุยกับลูก น้องสบตาดี ถามตอบรู้เรื่อง แต่เสียงอาจจะเบาเล็กน้อย ถามเพิ่มเติมว่า ทำไมไม่อยากเรียน ครูสอนไม่ดีเหรอ ไม่สนุกเหรอ
      น้องตอบปฎิเสธ แล้วหมอก็ถามว่า ที่พ่อบอกทำไมไม่ตั้งใจเรียน เพราะอะไร
      "เพื่อนแกล้งครับ"
       "อ้าว เพื่อนแกล้ง แล้วครูหาว่าไม่ตั้งใจเรียน แล้วก็มาบอกให้หมอรับรองว่าเป็นโรคสามธิสั้น เนี่ยนะ คุณพ่อ?"
      "ไม่รู้ ก็ครูบอกมาอย่างนั้น" พ่อ ยืนกราน
คุณพ่อมีอาชีพขับรถรับจ้าง ใส่เสื้อสีฟ้ามานั่งตอบหมอ แต่สายตาไม่ค่อยดี ทั้งสองข้างมีเข ออกจากกัน
      "หมอว่า มันเป็นการกล่าวหาเด็กโดยใช่เหตุนะครับ อยากให้คุณครูมาหาหมอพร้อมกับเด็ก แล้วก็มานั่งคุยกันมากกว่า ว่าครูไม่รู้เหรอ ว่าเด็กโดนเพื่อนแกล้ง เลยไม่ได้ตั้งใจเรียน ไม่ใช่เพราะสมาธิสั้น"
      "แล้วทำไม อยู่ที่บ้าน ยังเขียนหนังสือบางตัวไม่ได้" พ่อถามแบบนั้น
      "แล้ว คุณพ่อ ได้ดูแลลูกไหม ได้สอนอะไรลูกบ้างหรือเปล่า" ผมย้อนถาม
      "ผมต้องทำงาน"
      "ก็เพราะอย่างนี้ไงครับ ถ้าพ่อไม่มีเวลาให้ลูก ลูกก็คงไม่อยากเรียน ไม่อยากทำการบ้าน นั่นแหละครับ ... เราจะขยันทำงานมาได้เงินมากมาย แล้วให้เงินเลี้ยงดูลูก โดยไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากพ่อแม่ ไม่ได้นะครับ เด็กจะขาดความรักความอบอุ่น และเป็นปัญหาของสังคมเหมือนที่เห็นในปัจจุบัน"
      พ่อฟังแล้วก็อึ้ง คงนึกไม่ถึงว่าจะโดนหมอสอนขนาดนี้ สรุปหมอจ่ายแค่ยาอมแก้ไอ แล้วไม่ได้เขียนใบส่งตัวไปรักษาสมาธิสั้นนะครับ