จังหวัดที่มีพื้นที่ป่าไม้เหลืออยู่มากที่สุดในประเทศไทย

ป่า (Forest)
หมายถึง ที่รกด้วยต้นไม้ต่าง ๆ
ถ้ามีพรรณไม้ชนิดใดชนิดหนึ่งขึ้นอยู่มากก็เรียกตามพรรณไม้นั้น
เช่น ป่าไผ่ ป่าคา ป่าหญ้า ป่าสน ป่าโกงกาง ฯลฯ
ความหมายของคำว่า ป่าไม้ ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ หมายถึง
ที่ดินที่ไม่มีบุคคลใดบุคคลหนึ่งได้มาซึ่งกรรมสิทธิ์ครอบครอง
ตามกฎหมายที่ดิน โดยทั่วไป หมายถึง บริเวณที่มีความชุ่มชื้น
และปกด้วยใบไม้สีเขียว ขึ้นอยู่อย่างหนาแน่นและกว้างใหญ่พอ
ที่จะมีอิทธิพลต่อสิ่งแวดล้อมในบริเวณนั้น
เช่น ความเปลี่ยนแปลงของลมฟ้าอากาศ ความอุดมสมบูรณ์
ของดินและน้ำ มีสัตว์ป่าและสิ่งมีชีวิตอื่นซึ่งมีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน

ป่าในประเทศไทย
สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทด้วยกัน ได้แก่
- ป่าไม่ผลัดใบ (evergreen forest) ป่าประเภทนี้มีประมาณ 30%
ของเนื้อที่ป่าทั้งประเทศ สามารถแบ่งย่อยออกไปได้อีก 4 ชนิด คือ
ป่าดิบเมืองร้อน (tropical evergreen forest), ป่าสน (coniferous forest),
ป่าพรุ (swamp forest) และ ป่าชายหาด (beach forest)

- ป่าผลัดใบ (deciduous forest) แบ่งได้ 3 ชนิด คือ
ป่าเบญจพรรณ (mixed deciduous forest), และ ป่าหญ้า (savanna forest)
และ ป่าแพะ ป่าแดง ป่าโคก หรือป่าเต็งรัง (deciduous dipterocarp forest)

จังหวัดในประเทศไทย ที่มีพื้นที่ป่ามากที่สุด ในปี 2564
(ข้อมูลโดยกรมป่าไม้ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม)

จังหวัดเชียงใหม่
พื้นที่ป่าทั้งหมด
9,556,205.76 ไร่

จังหวัดตาก
พื้นที่ป่าทั้งหมด
7,764,583.19 ไร่

จังหวัดกาญจนบุรี
พื้นที่ป่าทั้งหมด
7,493,626.87 ไร่

จังหวัดแม่ฮ่องสอน
พื้นที่ป่าทั้งหมด
6,753,040.05 ไร่

จังหวัดลำปาง
พื้นที่ป่าทั้งหมด
5,455,211.22 ไร่

ในปี 2564 ประเทศไทยมีพื้นที่ป่าทั้งหมด
รวม 102,212,343.35 ไร่
ลดลงจากปี 2563 ที่มี 102,353,484.69 ไร่
จากพื้นที่ทั้งหมดของประเทศไทย
ที่มีขนาดประมาณ 320,700,000 ไร่