วัดอรุณาชเลศวร เมืองติรุวันนามาลัย รัฐทมิฬนาฑู🙏🙏🙏

วัดอรุณาชเลศวร (เรียกอีกชื่อหนึ่งว่าวัดอันนามาไลยาร์) เป็นวัดฮินดู ที่อุทิศให้กับพระศิวะ ตั้งอยู่ที่เชิงเขาอรุณาชลา ในเมืองติรุวันนามาลัย ในรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย มีความสำคัญต่อนิกายฮินดูไศวนิกาย เนื่องจากเป็นหนึ่งในวัด ที่เกี่ยวข้องกับธาตุทั้งห้า ได้แก่ ปัญจะ ภูตา สทาลามส์ และโดยเฉพาะธาตุไฟหรืออัคนี

พระอิศวร ได้รับการบูชาในชื่อ อรุณาชเลศวร หรือ อันนามาไลยาร์ และมีสัญลักษณ์ คือองคชาติ โดยมีรูปเคารพของเขาเรียกว่า อักนี ลิงกัม พระมเหสีของปารวตีมีภาพว่า อุนนามาลัย อัมมาน หรือ อภิถคุชะ อัมบัล เทพผู้เป็นประธาน ได้รับการเคารพนับถือ ในงานเทวารัม ของทมิฬไซวา ในศตวรรษที่ 7 ซึ่งเขียนโดยกวีนักบุญชาวทมิฬ ที่รู้จักกันในชื่อนายานาร์ และจัดอยู่ในประเภท ปาดัลเปตราสธาลัม มนิกควาสาคร กวีนักบุญไชวะ แห่งศตวรรษที่ 9 ประพันธ์เพลง ติรุเวมปาไว ไว้ที่นี่

กลุ่มวัด ครอบคลุมพื้นที่ 10 เฮกตาร์ และเป็นหนึ่งในวัดที่ใหญ่ที่สุดในอินเดีย เป็นที่ตั้งของหอคอยเกตเวย์สี่แห่ง ที่เรียกว่า โคปุรัม หอคอยที่สูงที่สุด คือหอคอยทางทิศตะวันออก มี 11 ชั้น และสูง 66 เมตร (217 ฟุต) ทำให้เป็นหนึ่งในหอคอยวัด ที่สูงที่สุดในอินเดีย ที่สร้างโดย Sevappa Nayakkar (ราชวงศ์นายาการ์) วัดนี้ มีศาลเจ้าหลายแห่งด้วย ของอรุณาชเลศวร และอุนนามาลัย อัมมาน ที่โดดเด่นที่สุด บริเวณวัดมีห้องโถงหลายห้อง สิ่งที่น่าสังเกตมากที่สุด คือห้องโถงพันเสา ที่สร้างขึ้นในสมัยวิชัยนคร

โครงสร้างก่ออิฐในปัจจุบัน สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์โจฬะ ในศตวรรษที่ 9 ในขณะที่การขยายตัวในเวลาต่อมา เป็นของผู้ปกครองวิชัยนาการา แห่งราชวงศ์สังคมะ (ค.ศ. 1336–1485) ราชวงศ์ซาลูวา และราชวงศ์ตูลูวา (ค.ศ. 1491–1570) วัดแห่งนี้ ได้รับการดูแลและบริหารจัดการ โดยกรมการกุศล ศาสนาฮินดูและการกุศล ของรัฐบาลทมิฬนาฑู

วัดนี้ ตั้งอยู่ที่ด้านล่างของเนินเขาอรุณาชาลา และหันหน้าไปทางทิศตะวันออก บนพื้นที่กว่า 10 เฮกตาร์ (25 เอเคอร์) กำแพงด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกยาว 210 เมตร (700 ฟุต) ทิศใต้สูง 451 เมตร (1,479 ฟุต) และด้านเหนือสูง 480 เมตร (1,590 ฟุต) โครงสร้างก่ออิฐและหอคอย ในปัจจุบันมีอายุย้อนกลับไปในคริสตศตวรรษที่ 9 ดังที่เห็นได้จากคำจารึกในโครงสร้าง ที่สร้างโดยกษัตริย์โจฬะ ผู้ปกครองในขณะนั้น คำจารึกเพิ่มเติมระบุว่า ก่อนศตวรรษที่ 9 ติรุวันมาลัย อยู่ภายใต้การปกครองของกษัตริย์ปัลลวะ ผู้ปกครองจากเมืองกันจิปุรัม มีหอประตูสี่หอ คือโคปุรัมทั้งสี่ด้าน หอคอยทางทิศตะวันออก คือราชโกปุรัม ซึ่งสูงที่สุดในวัด ฐานของราชโกปุรัม ทำด้วยหินแกรนิต ขนาด 41 เมตร (135 ฟุต) คูณ 30 เมตร (98 ฟุต) เริ่มโดยกษัตริย์กฤษณเทวารยา (ค.ศ. 1509–29 ส.ศ.) แห่งราชวงศ์วิชัยนาครา และสร้างเสร็จโดยเสวัปปะ นายากะ (ค.ศ. 1532–80) คำจารึกระบุว่า หอคอยแห่งนี้ สร้างขึ้นตามคำสั่งของสิวาเนสา และโลคานาธา น้องชายของเขาในปี ค.ศ. 1572 หอคอยทางทิศใต้เรียกว่า ธีรุมานจังโกปุรัม และหอคอยทางทิศตะวันตกเรียกว่า เปโกปุรัม ทางภาคเหนือ ราคูณาธาพยุทยัม และ สังกิฐา สุธา ทั้งสองคัมภีร์ Nayak ก็บรรยายถึงหอคอยเช่นกัน ทันจาวูรี อานธร ราชา ชาริตามู กล่าวถึงพระกฤษณเทวรยาว่ าเป็นผู้สร้างหอคอย และบริเวณด้านนอกของวัด วัดมีทั้งหมดห้าบริเวณ โดยแต่ละบริเวณ มีนันทิขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นวัวศักดิ์สิทธิ์ของพระศิวะ หอคอยต่างๆ ได้แก่ วัลลาลา มหาราชา โคปุรัม และ กิลีโกปุรัม หรือ แพรอททาวเวอร์

ตำนานของฮินดูกล่าวว่า ครั้งหนึ่งพระนางปาราวตี ต้องการจะล้อเล่นกับมหาเทพ จึงแกล้งปิดตาพระศิวะ ซึ่งแม้จะเป็นเพียงครู่เดียว แต่ความมืด ได้เข้าครอบคลุมจักรวาลและมนุษย์โลก เหมือนนานชั่วกัปป์ชั่วกัลป์ เพื่อไถ่โทษในความผิดครั้งนี้ พระนาง จึงต้องสวดมนต์ภาวนา พร้อมกับสาวกพระศิวะ พระศิวะปรากฏกายในรูปของเสาไฟมหึมา บนยอดเขา อัญนามาลัย เพื่อคืนแสงสว่างให้กับโลก และพระองค์ ได้รวมร่างกับพระนางปารวตี ในภาค อรรธนารีศวร ครึ่งบุรุษครึ่งสตรี

อีกหนึ่งตำนาน .. กล่าวถึงภูเขา อัญนามาลัย หรือ red mountain ซึ่งอยู่ด้านหลังเทวาลัย ถือว่าเป็นศิวลึงค์ที่ศักดิ์สิทธิ์ด้วย เป็นต้นกำเนิดตำนาน 'ลิงโคทภวมูรติ' (Lingodbhava) ที่พระศิวะ ปรากฎกายขึ้นมาในรูปของเสาเพลิง จากพื้นดิน พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า พระวิษณุ แปลงกายเป็นหมูป่า ขุดลงไปในพื้นดิน พระพรหมแปลงกายเป็นหงส์ บินขึ้นไปบนท้องฟ้า เพื่อหาปลายที่สุดแห่งเสาเพลิงทั้งสองด้าน แต่ก็ไม่มีผู้ใดหาที่สุดแห่งปลายเสาเพลิงเจอ

พระกฤษณะ ยอมรับความจริงว่าหาไม่เจอ และเตรียมจะยอมรับความพ่ายแพ้ ส่วนพระพรหมโกหกว่าหาเจอ จนพระศิวะพิโรธ และสาปไม่ให้พระพรหม มีเทวาลัยเป็นของตนเอง