'ซีลาแคนท์' ปลาโบราณที่อยู่บนโลกมานานกว่า 400 ล้านปี

ซีลาแคนท์ (Coelacanth)
เป็นปลาน้ำลึกสายพันธุ์โบราณหายาก ซึ่งครั้งหนึ่งเชื่อกันว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว
นานกว่า 65 ล้านปี จนกระทั่งมีการค้นพบใหม่อีกครั้งในปี 1938
นอกชายฝั่งแอฟริกาใต้ ซีลาแคนท์จัดอยู่ในวงศ์ปลาที่มีครีบเป็นแฉกโบราณ
ซึ่งมีความใกล้ชิดกับสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก สัตว์เลื้อยคลาน
และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมากกว่าปลาที่มีครีบเป็นแฉกในปัจจุบัน

ซีลาแคนท์สามารถเติบโตได้ยาวถึง 2 เมตร (6.5 ฟุต)
และมีน้ำหนักประมาณ 90 กิโลกรัม (200 ปอนด์) พวกมันมีครีบอก
และครีบเชิงกรานเป็นแฉกอันโดดเด่น หางเป็นแฉก 3 แฉก
และกะโหลกศีรษะแบบ "บานพับ" ที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งทำให้พวกมัน
สามารถอ้าปากกว้างเพื่อจับเหยื่อได้ การเคลื่อนไหวของพวกมัน
คล้ายกับการเดินมากกว่าการว่ายน้ำ เนื่องจากโครงสร้างครีบของมัน

ซีลาแคนท์มี 2 สายพันธุ์ที่รู้จัก ได้แก่ ซีลาแคนท์แห่งมหาสมุทรอินเดียตะวันตก
(Latimeria chalumnae) และ ซีลาแคนท์แห่งอินโดนีเซีย
(Latimeria menadoensis) ปลาซีลาแคนท์อาศัยอยู่ในถ้ำใต้ทะเลลึกที่ความลึก
150 ถึง 700 เมตร และกินปลาขนาดเล็กและเซฟาโลพอดเป็นอาหาร

การค้นพบใหม่นี้ถือเป็นการค้นพบทางสัตววิทยาครั้งยิ่งใหญ่ที่สุด
ครั้งหนึ่งในศตวรรษที่ 20 และได้ให้ข้อมูลเชิงลึกที่สำคัญ
เกี่ยวกับวิวัฒนาการของสัตว์มีกระดูกสันหลัง โดยเฉพาะการเปลี่ยนผ่าน
จากสัตว์น้ำมาเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่บนบก

มีการค้นพบฟอสซิลกรามปลาซีลาแคนท์พบในชั้นหินอายุ 410 ล้านปี
ที่บริเวณใกล้ๆ กับบูจัน ในวิกตอเรียกิปป์แลนด์ ทางตะวันออกของออสเตรเลีย
ปัจจุบันถือว่าเป็นปลาซีลาแคนท์เป็นปลาที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังไม่สูญพันธุ์