ช่วงเวลาที่เลวร้ายและมืดมนที่สุด ในประวัติศาสตร์ของประเทศกัมพูชา

ระบอบเขมรแดงภายใต้การนำของ พล พต
ระหว่างปี พ.ศ. 2518–2522


เป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายและน่าสะพรึงกลัวที่สุดในประวัติศาสตร์กัมพูชา
หลังจากโค่นล้มรัฐบาล ลน นล เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2518
พล พต และพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา ได้เข้ายึดอำนาจและสถาปนาระบอบใหม่
ที่ตั้งเป้าหมายสร้าง “สังคมเกษตรกรรมไร้ชนชั้น”
พวกเขามีอุดมการณ์สุดโต่งที่ต้องการทำให้ประเทศ
กลับไปสู่ยุคศักราชศูนย์ โดยล้มล้างเมือง ระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยม
ศาสนา และวัฒนธรรมที่แตกต่างออกไป

ชาวเมืองถูกบังคับให้อพยพออกไปยังชนบทเพื่อทำงานในไร่นาอย่างหนัก
โดยขาดอาหาร ยารักษาโรค และสิทธิมนุษยชนพื้นฐาน
ผู้ที่ถูกสงสัยว่าเป็นศัตรูทางการเมือง เช่น ข้าราชการ นักเรียน นักวิชาการ
พระสงฆ์ รวมถึงชนกลุ่มน้อยอย่างชาวจามและชาวเวียดนามในกัมพูชา
ถูกจับกุม ทรมาน และสังหารอย่างโหดร้าย โดยสถานที่สังหารหมู่
ที่เป็นที่รู้จักคือ “ทุ่งสังหาร” (Killing Fields) และเรือนจำตวลสเล็ง (S-21)
ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์ของความโหดร้าย

การปกครองที่โหดร้ายนี้คร่าชีวิตประชาชนกัมพูชาประมาณ 1.7–2 ล้านคน
จากการประหารชีวิต ความอดอยาก การทำงานหนัก และโรคภัย
ซึ่งคิดเป็นเกือบหนึ่งในสี่ของประชากรทั้งหมดในเวลานั้น นอกจากชีวิตที่สูญเสียไป
มรดกทางวัฒนธรรมและสถาบันการศึกษาของกัมพูชาก็ถูกทำลายอย่างหนัก
ทำให้ประเทศล่มสลายทั้งทางสังคม เศรษฐกิจ และวัฒนธรรม

จนกระทั่งเดือนมกราคม พ.ศ. 2522 กองทัพเวียดนาม
ได้บุกเข้ามาโค่นล้มระบอบเขมรแดงและจัดตั้งรัฐบาลใหม่ขึ้น
ระบอบเขมรแดงล่มสลาย แต่พล พต และผู้ร่วมขบวนการยังคงหลบหนี
และต่อสู้ในพื้นที่ชายแดนต่อไปอีกหลายปี ความสูญเสียและบาดแผลทางใจจากยุคนั้น
ยังคงส่งผลกระทบต่อสังคมกัมพูชาจนถึงปัจจุบัน
ทั้งในด้านเศรษฐกิจ การเมือง และความทรงจำร่วมของผู้คน