จังหวัดที่มีคนจนมากที่สุด อันดับหนึ่งของประเทศไทย

จังหวัดของไทย
ที่มีสัดส่วนคนจนตามเกณฑ์ด้านรายจ่ายสูงที่สุด ในปี 2566

ที่มา: ข้อมูลจากการสำรวจภาวะเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือน สำนักงานสถิติแห่งชาติ,
ประมวลผลโดย สำนักพัฒนาฐานข้อมูลและตัวชี้วัดภาวะสังคม
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ

ปัตตานี (ร้อยละ 23.36)
ปัตตานีเป็นจังหวัดที่มีสัดส่วนคนจนสูงที่สุดของประเทศในปี 2566
ปัจจัยสำคัญมาจากโครงสร้างเศรษฐกิจที่พึ่งพาเกษตรกรรม ประมงพื้นบ้าน
และการค้าขนาดเล็กเป็นหลัก รายได้ของครัวเรือนจำนวนมาก
ไม่เพียงพอต่อรายจ่ายพื้นฐาน ขณะเดียวกันสถานการณ์ความไม่สงบในพื้นที่
ส่งผลต่อการลงทุน การท่องเที่ยว และโอกาสการจ้างงาน
ทำให้ประชาชนจำนวนมากมีภาระรายจ่ายสูงเมื่อเทียบกับรายได้

นราธิวาส (ร้อยละ 19.12)
นราธิวาสมีสัดส่วนคนจนสูงเป็นอันดับสอง ลักษณะเศรษฐกิจคล้ายกับปัตตานี
โดยพึ่งพาการเกษตรและประมงเป็นหลัก โอกาสการประกอบอาชีพนอกภาคดั้งเดิมมีจำกัด
ความไม่มั่นคงในพื้นที่และโครงสร้างพื้นฐานที่ยังไม่ทั่วถึง
ส่งผลให้ครัวเรือนจำนวนมากไม่สามารถแบกรับรายจ่ายที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตได้อย่างเพียงพอ

แม่ฮ่องสอน (ร้อยละ 12.49)
แม่ฮ่องสอนเป็นจังหวัดภูเขา การคมนาคมยากลำบาก
และมีต้นทุนการดำรงชีวิตสูงกว่าหลายพื้นที่ รายได้ของประชาชนส่วนใหญ่
มาจากเกษตรกรรม การท่องเที่ยวตามฤดูกาล และแรงงานรับจ้างทั่วไป
แม้รายได้บางช่วงจะเพิ่มขึ้นจากการท่องเที่ยว แต่ความไม่สม่ำเสมอของรายได้
ทำให้หลายครัวเรือนยังมีรายจ่ายสูงกว่าความสามารถในการใช้จ่าย

พัทลุง (ร้อยละ 12.06)
พัทลุงมีสัดส่วนคนจนในระดับสูง โดยเศรษฐกิจจังหวัดพึ่งพาเกษตรกรรม
การประมงน้ำจืด และแรงงานภาคบริการในท้องถิ่น รายได้ของครัวเรือน
มีความผันผวนตามฤดูกาล ขณะที่รายจ่ายด้านอาหาร การเดินทาง
และการดำรงชีพเพิ่มสูงขึ้น ส่งผลให้หลายครัวเรือนอยู่ในภาวะเปราะบางทางเศรษฐกิจ

สตูล (ร้อยละ 10.80)
สตูลเป็นจังหวัดชายฝั่งที่มีรายได้จากประมง การเกษตร
และการท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติ แต่รายได้ยังไม่กระจายอย่างทั่วถึง
ครัวเรือนจำนวนมากมีรายได้ไม่แน่นอน ขณะที่รายจ่ายพื้นฐานยังคงสูง
ส่งผลให้สัดส่วนคนจนด้านรายจ่ายอยู่ในระดับมากเมื่อเทียบกับจังหวัดอื่น

ภาพรวมของทั้ง 5 จังหวัด สะท้อนว่าปัญหาความยากจนด้านรายจ่ายของไทย
ในปี 2566 กระจุกตัวอยู่ในจังหวัดชายแดนภาคใต้
และจังหวัดพื้นที่พิเศษทางภูมิประเทศ ซึ่งมีข้อจำกัดด้านโครงสร้างเศรษฐกิจ
ความมั่นคง และโอกาสการจ้างงาน ทำให้การแก้ไขปัญหา
จำเป็นต้องใช้มาตรการเชิงพื้นที่และการพัฒนาที่ยั่งยืนควบคู่กันไป