อาชีพสำคัญในประเทศไทย ที่กำลังขาดแคลนและเป็นที่ต้องการมากที่สุด

5 อาชีพที่ขาดแคลนมากในประเทศไทย ปี 2026

บุคลากรด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและดิจิทัล
(IT & Digital Professionals)
ตำแหน่งในสายเทคโนโลยี เช่น นักพัฒนาโปรแกรมเมอร์
นักวิเคราะห์ข้อมูล (Data Analyst) ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบไซเบอร์ซีเคียวริตี้
และผู้เชี่ยวชาญด้าน AI ยังคงเป็นอาชีพที่ขาดแคลนในไทยอย่างมาก
เนื่องจากการเปลี่ยนผ่านสู่เศรษฐกิจดิจิทัลและการนำระบบอัตโนมัติ
ไปใช้ในองค์กรหลายแห่ง องค์กรไทยหลายแห่งรายงานว่า
การหาผู้สมัครที่มีทักษะเทคโนโลยีขั้นสูงเป็นเรื่องยาก และมีการแข่งขันสูง
ทั้งในและต่างประเทศเพื่อดึงบุคลากรกลุ่มนี้เข้าทำงาน โดยผู้มีทักษะเฉพาะทาง
มักได้รับข้อเสนอค่าตอบแทนสูงขึ้นเพื่อดึงดูดให้เข้าทำงาน

แพทย์ พยาบาล และบุคลากรสาธารณสุข
ประเทศไทยเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุอย่างรวดเร็ว
ทำให้ความต้องการบุคลากรในภาคสาธารณสุขเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
โดยเฉพาะในโรงพยาบาลทั้งรัฐและเอกชน ตำแหน่งที่ขาดแคลน
ได้แก่ แพทย์เฉพาะทาง พยาบาลวิชาชีพ ผู้ช่วยพยาบาล และนักกายภาพบำบัด
นอกจากนี้ยังมีความต้องการแรงงานด้าน care economy
เช่น ผู้ดูแลผู้สูงอายุและงานบริการด้านสุขภาพในชุมชนเพิ่มขึ้นมาก
เนื่องจากจำนวนผู้สูงอายุที่ต้องการการดูแลที่บ้านมากขึ้นเรื่อย ๆ

แรงงานทักษะเฉพาะในภาคการผลิตและอุตสาหกรรม
ในภาคการผลิตและอุตสาหกรรมที่ต้องการทักษะสูง เช่น วิศวกรระบบอัตโนมัติ
วิศวกรเครื่องกล วิศวกรไฟฟ้า และช่างเทคนิคที่เชี่ยวชาญด้านเครื่องจักรสมัยใหม่
พบว่ามีความต้องการเพิ่มขึ้นอย่างมาก ทั้งจากการพัฒนาอุตสาหกรรม EV,
โลจิสติกส์, และอิเล็กทรอนิกส์ ผลสำรวจด้านแรงงานยังระบุว่า
ภาคอุตสาหกรรมไทยมีตำแหน่งงานว่างจำนวนมาก
แต่หาคนที่มีทักษะและประสบการณ์ตรงได้ยาก ส่งผลให้การผลิตบางส่วน
ต้องลดกำลังการผลิตเพราะขาดแรงงานเฉพาะทาง

แรงงานด้านการท่องเที่ยวและบริการ
ภาคการท่องเที่ยวและบริการเป็นหนึ่งในกลุ่มอุตสาหกรรมที่ฟื้นตัว
หลังวิกฤตโควิด-19 แต่ยังคงขาดแคลนแรงงานทั้งในส่วนของโรงแรม
ร้านอาหาร บริษัทนำเที่ยว และธุรกิจบริการอื่น ๆ โดยเฉพาะบุคลากร
ที่มีทักษะด้านภาษาอังกฤษ การบริการลูกค้า และความเชี่ยวชาญ
ด้านการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ การฝึกอบรมและโปรแกรมพัฒนาทักษะ
สำหรับแรงงานกลุ่มนี้ยังถูกผลักดันโดยรัฐบาล
เพื่อรับมือกับการขยายตัวของตลาดท่องเที่ยวของไทย

ครูและอาจารย์เฉพาะทาง
การขาดแคลนครูในสาขาที่ต้องใช้ความรู้เฉพาะทางยังคงเป็นปัญหา
ในระบบการศึกษาไทย โดยเฉพาะครูด้าน วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์
ภาษาอังกฤษ และอาชีวศึกษา เนื่องจากจำนวนผู้สำเร็จการศึกษา
ที่เข้าสู่สาขาครูไม่เพียงพอกับความต้องการของโรงเรียนและอุดมศึกษา
การขาดแคลนนี้ยังสะท้อนปัญหาทักษะพื้นฐานของแรงงานรุ่นใหม่
และความต้องการพัฒนาทักษะที่พร้อมตอบโจทย์ตลาดแรงงานยุคดิจิทัล