จังหวัดที่มีรายได้น้อยที่สุด เป็นอันดับที่หนึ่งในประเทศไทย

จังหวัดและเมืองในประเทศไทย
ที่มีรายได้เฉลี่ยต่อครัวเรือนต่ำที่สุด ในปี 2566
*ที่มา: การสำรวจภาวะเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือน
สำนักงานสถิติแห่งชาติ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม

เชียงราย
(รายได้เฉลี่ย 15,745 บาทต่อครัวเรือนต่อเดือน)
จังหวัดเชียงรายเป็นจังหวัดที่มีรายได้เฉลี่ยต่อครัวเรือนต่ำที่สุดในปี 2566
โครงสร้างเศรษฐกิจยังพึ่งพาภาคเกษตรกรรมเป็นหลัก เช่น การปลูกข้าว ข้าวโพด
และพืชเชิงเดี่ยวอื่น ๆ ซึ่งมีรายได้ไม่สม่ำเสมอและผันผวนตามฤดูกาล
พื้นที่จำนวนมากเป็นภูเขาและที่ราบสูง ทำให้โอกาสทางเศรษฐกิจนอกภาคเกษตรมีจำกัด
แม้จะมีการท่องเที่ยวและการค้าชายแดน แต่รายได้ยังไม่กระจายถึงครัวเรือนส่วนใหญ่

พะเยา
(รายได้เฉลี่ย 17,391 บาทต่อครัวเรือนต่อเดือน)
พะเยาเป็นจังหวัดขนาดเล็ก เศรษฐกิจหลักอยู่ที่การเกษตร
และการบริการในระดับท้องถิ่น ภาคอุตสาหกรรมและการจ้างงานที่มีรายได้สูงมีอยู่น้อย
การท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติและวัฒนธรรมยังอยู่ในวงจำกัด
ส่งผลให้รายได้เฉลี่ยของครัวเรือนยังค่อนข้างต่ำ และประชากรบางส่วน
ต้องย้ายถิ่นไปทำงานต่างจังหวัดเพื่อเสริมรายได้

นราธิวาส
(รายได้เฉลี่ย 18,333 บาทต่อครัวเรือนต่อเดือน)
นราธิวาสเป็นจังหวัดชายแดนภาคใต้ที่เผชิญข้อจำกัดด้านความมั่นคง
และโอกาสทางเศรษฐกิจมาอย่างยาวนาน เศรษฐกิจส่วนใหญ่พึ่งพาการเกษตร
การประมงพื้นบ้าน และการค้าขนาดเล็ก การลงทุนจากภายนอก
และการท่องเที่ยวยังมีข้อจำกัด ส่งผลให้รายได้เฉลี่ยต่อครัวเรือนต่ำ
เมื่อเทียบกับหลายจังหวัดของประเทศ

แม่ฮ่องสอน
(รายได้เฉลี่ย 18,509 บาทต่อครัวเรือนต่อเดือน)
แม่ฮ่องสอนเป็นจังหวัดที่มีภูมิประเทศเป็นภูเขาสูง
และการคมนาคมค่อนข้างยากลำบาก ทำให้ต้นทุนการประกอบอาชีพสูง
และโอกาสการพัฒนาเศรษฐกิจมีจำกัด ประชากรจำนวนมาก
ทำเกษตรกรรมและรับจ้างทั่วไป การท่องเที่ยวช่วยสร้างรายได้ในบางพื้นที่
แต่ยังไม่เพียงพอที่จะยกระดับรายได้เฉลี่ยของครัวเรือนทั้งจังหวัด

ขอนแก่น
(รายได้เฉลี่ย 19,326 บาทต่อครัวเรือนต่อเดือน)
แม้ขอนแก่นจะเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและการศึกษาของภาคอีสาน
แต่รายได้เฉลี่ยต่อครัวเรือนยังอยู่ในกลุ่มต่ำ เนื่องจากความเหลื่อมล้ำ
ระหว่างเขตเมืองกับชนบท ประชากรนอกเขตเมืองยังพึ่งพาเกษตรกรรม
และแรงงานรายวันเป็นหลัก รายได้จากภาคบริการและเศรษฐกิจสมัยใหม่
กระจุกตัวอยู่ในตัวเมือง จึงทำให้ค่าเฉลี่ยรายได้ต่อครัวเรือนของทั้งจังหวัดยังไม่สูงมาก

ภาพรวมของทั้ง 5 จังหวัดสะท้อนให้เห็นถึงปัญหาโครงสร้างเศรษฐกิจ
ความเหลื่อมล้ำเชิงพื้นที่ และข้อจำกัดด้านโอกาสการจ้างงาน
ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้รายได้เฉลี่ยต่อครัวเรือนยังอยู่ในระดับต่ำในปี 2566