ปลาที่มีพิษร้ายแรงมากที่สุด ที่สามารถพบได้พื้นที่ธรรมชาติ

10 อันดับ ปลาที่มีพิษฉีดจากเงี่ยง
(venomous) รุนแรงมากที่สุด
*ในความหมายแบบที่แพทย์/พิษวิทยามักใช้ คือ ปลาแทงด้วยเงี่ยง
แล้วปล่อยพิษเข้าสู่บาดแผล (ไม่รวมพิษจากการกินอย่างปลาปักเป้า)

ปลาหิน
(Stonefish; สกุล Synanceia)
ถูกยกเป็นหนึ่งในปลาที่พิษรุนแรงที่สุดในกลุ่มปลามีเงี่ยงพิษ
โดยเงี่ยงครีบหลังมีร่อง/ต่อมพิษที่โคนเงี่ยง กดทับแล้ว “ฉีดพิษ” ได้
ปวดรุนแรงมาก บวมเร็ว และในบางกรณีอาจเกิดอาการระบบจนเป็นอันตรายถึงชีวิตได้
โดยมีแนวทางรักษาที่เน้นแช่น้ำร้อนเพื่อลดปวด/ทำให้พิษที่ไวต่อความร้อนเสื่อม
และในบางพื้นที่มีเซรุ่มต้านพิษปลาหิน ใช้กรณีรุนแรง

ปลาวาสป์ฟิช
(Waspfishes; กลุ่ม Tetraroginae/Tetrarogidae)
เป็นญาติใกล้กลุ่มแมงป่องทะเล/ปลาหิน มีเงี่ยงพร้อมต่อมพิษ
ตามครีบและส่วนหัว รายงานทางชีววิทยาระบุว่าบาดแผลจากเงี่ยง
เจ็บรุนแรงและอาจอันตราย ต้องหลีกเลี่ยงการจับ/เหยียบในเขตน้ำตื้น
หรือแนวหิน–ปะการังที่พวกมันพรางตัวอยู่

ปลากะพงหิน/ปลาสกอร์เปียนฟิช
(Scorpionfishes; วงศ์ Scorpaenidae)
กลุ่มนี้มีเงี่ยงพิษหลายตำแหน่งและพรางตัวแนบพื้น
ทำให้คนเหยียบหรือจับโดนได้ง่าย อาการหลักคือปวดมาก
บวม แดง และเสี่ยงเนื้อเยื่อตาย/ติดเชื้อหากมีเศษเงี่ยงค้าง
แนวทางดูแลมักใช้ “แช่น้ำร้อน” เพื่อบรรเทาปวดในพิษปลากลุ่มนี้ด้วย

ปลากระเบน
(Stingrays)
แม้ความรุนแรงหลายกรณีเกิดจากบาดแผลฉีกขาด/แทงลึก ร่วมกับพิษ
แต่ในทางเวชศาสตร์ฉุกเฉินจัดเป็น marine envenomation สำคัญ
เพราะอาจเจ็บมาก เลือดออก แผลลึก และเสี่ยงภาวะแทรกซ้อน
แนะนำให้ล้างแผล เอาเศษเงี่ยงออกอย่างถูกวิธี และมักแนะนำการแช่น้ำอุ่น/ร้อน
เพื่อลดปวด (พิษรายงานว่าไวต่อความร้อน แม้หลักฐานคุณภาพสูงยังมีจำกัด)

ปลาสิงโต
(Lionfish; Pterois spp.)
มีเงี่ยงครีบหลัง/ครีบท้องที่ฉีดพิษ ทำให้ปวดรุนแรง บวม
และบางรายมีอาการระบบได้ โดยแนวทางปฐมพยาบาลที่ถูกอ้างถึงบ่อยคือ แช่น้ำอุ่น ~45°C
เพื่อช่วยลดปวดและช่วยทำให้พิษที่ไวต่อความร้อนเสื่อมฤทธิ์

ปลาวีเวอร์
(Weever fish; Trachinus spp.)
ขึ้นชื่อเรื่อง “ปวดมาก” มักเกิดตอนเดินลุยน้ำตื้นเพราะมันฝังตัวในทราย
งานทบทวน/รายงานทางการแพทย์แนะนำการแช่น้ำร้อนเป็นมาตรฐาน
โดยมักระบุช่วงอุณหภูมิ 40–45°C และแช่นานพอให้ปวดลดลงอย่างชัดเจน

ปลาสตาร์เกเซอร์
(Stargazer; วงศ์ Uranoscopidae)
มีเงี่ยงพิษอยู่หลังฝาปิดเหงือก/เหนือครีบอก และบางสกุล
อาจมีไฟฟ้าช็อตร่วมด้วย ทำให้เป็นปลาที่ “ทั้งแทงพิษและอาจช็อตได้”
โดยมักซ่อนตัวในทรายแล้วเกิดเหตุเมื่อคนไปเหยียบหรือจับ

ปลาดุกทะเลลาย
(Striped eel catfish; Plotosus lineatus)
ปลาดุกทะเลหลายชนิดทำให้คน “ถูกพิษจากเงี่ยง” ได้ โดยมีเงี่ยงหลัก
ที่ครีบหลังและครีบอก (รวม 3 จุด) ส่งพิษเข้าแผล ทำให้ปวดมาก บวม
และบางรายมีอาการรุนแรง งานรายงานทางการแพทย์กล่าวถึง P. lineatus โดยตรง
ว่าอยู่ในกลุ่มปลาดุกทะเลที่ทำให้เกิด envenomation ในคนได้

ปลาดุกทะเล/ปลาดุกน้ำจืดหลายชนิด
(Catfish หลายวงศ์)
นอกจากชนิดที่ระบุชื่อด้านบน “ปลาดุก” หลายกลุ่มทั่วโลกมีเงี่ยงพิษ
(ครีบหลัง 1 + ครีบอก 2) และก่ออาการคล้ายปลากระเบนได้
คือปวดรุนแรง บวม และบางครั้งเกิดเนื้อตาย/ติดเชื้อได้
จึงเป็นอีกกลุ่มที่พบเหตุได้จริงในชาวประมง/คนตกปลา

ปลากระต่าย
(Rabbitfish; Siganus spp.)
มีต่อมพิษสัมพันธ์กับเงี่ยงครีบหลัง (และครีบอื่น ๆ ตามชนิด)
เคสถูกแทงมักปวด บวม และใช้งานมือเท้าลำบากได้ แม้โดยมากไม่ถึงชีวิต
แต่เพราะพบได้ในแนวปะการัง/ชายฝั่งเขตร้อนจึงควรระวังมากเวลา “จับปลา/เดินน้ำตื้น”