ภาษาจากเอเชียที่เรียนรู้ยากที่สุด ทั้งการฟัง การพูด การอ่านและการเขียน

5 ภาษาในเอเชียที่ขึ้นชื่อว่าเรียนยากมาก
เมื่อพิจารณารวมทั้งการฟัง พูด อ่าน และเขียน

ภาษาจีนกลาง
เป็นหนึ่งในภาษาที่เรียนยากมาก เพราะระบบเสียงมีวรรณยุกต์
ซึ่งเปลี่ยนความหมายของคำได้ทันที แม้ออกเสียงพยัญชนะและสระเหมือนกันก็ตาม
ทำให้การฟังและการพูดต้องอาศัยความแม่นยำสูงมาก นอกจากนี้การอ่านและการเขียน
ยังยากจากการใช้อักษรจีน ซึ่งไม่ได้ถอดเสียงตรงแบบอักษรโรมัน
ผู้เรียนต้องจดจำตัวอักษรจำนวนมาก ทั้งรูป ความหมาย และการใช้ในคำต่าง ๆ
อีกทั้งภาษาจีนยังมีคำพ้องเสียงจำนวนมาก จึงทำให้ผู้เรียนต้องอาศัยบริบทอย่างมาก
ในการทำความเข้าใจ โดยเฉพาะเมื่อต้องฟังเจ้าของภาษาพูดเร็ว ๆ

ภาษาญี่ปุ่น
ภาษาญี่ปุ่นยากเพราะมีความซับซ้อนหลายชั้นในเวลาเดียวกัน
ทั้งระบบเสียง ระดับภาษาสุภาพ และระบบตัวเขียนที่ใช้ร่วมกันถึง 3 แบบหลัก
คือ ฮิรางานะ คาตากานะ และคันจิ ผู้เรียนจึงไม่ได้แค่จำคำศัพท์
แต่ต้องรู้ด้วยว่าควรเขียนด้วยอักษรชนิดใดในบริบทไหน ความยากอีกด้าน
คือภาษาญี่ปุ่นมีระดับคำพูดที่สะท้อนความสัมพันธ์ทางสังคม เช่น ภาษาสุภาพ
ภาษาถ่อมตน และภาษายกย่อง ซึ่งทำให้การพูดและการฟังในชีวิตจริงไม่ง่าย
แม้จะรู้ไวยากรณ์พื้นฐานแล้วก็ตาม ส่วนคันจิก็เป็นอุปสรรคสำคัญ เพราะตัวอักษรหนึ่งตัว
อาจมีหลายเสียงอ่านและหลายความหมายตามบริบท

ภาษาเกาหลี
แม้ภาษาเกาหลีจะมีข้อได้เปรียบตรงที่ ฮันกึล เป็นระบบอักษรที่มีแบบแผน
และเรียนรู้ได้ค่อนข้างเร็ว แต่เมื่อเข้าสู่ระดับใช้งานจริง ภาษานี้กลับยากมาก
ในด้านการฟัง พูด และไวยากรณ์ ภาษาเกาหลีมีการเปลี่ยนรูปคำกริยา
และคำลงท้ายตามระดับความสุภาพ สถานะของผู้พูด และสถานการณ์การสื่อสาร
จึงทำให้การพูดให้เหมาะสมกับบริบทไม่ใช่เรื่องง่าย อีกทั้งในการฟังจริง
คนเกาหลีมักพูดเชื่อมเสียงและย่อเสียงจนต่างจากรูปคำในตำรา
ทำให้ผู้เรียนจำนวนมากอ่านได้ก่อน แต่ฟังไม่ทันหรือพูดไม่เป็นธรรมชาติ
นอกจากนี้โครงสร้างประโยคที่มักวางคำกริยาไว้ท้ายประโยค
ก็ทำให้ผู้เรียนต้องปรับวิธีคิดในการทำความเข้าใจภาษาอย่างมาก

ภาษาอาหรับ
แม้ภาษาอาหรับจะกระจายอยู่ทั้งตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ
แต่ในบริบทเอเชีย ภาษานี้ถือว่ายากมากสำหรับผู้เรียนจำนวนมาก
เพราะมีทั้งความท้าทายในเรื่อง เสียง การเขียน และความต่างระหว่างภาษามาตรฐาน
กับภาษาพูดจริง ระบบเสียงของภาษาอาหรับมีเสียงลำคอและเสียงพยัญชนะหลายตัว
ที่ไม่มีในภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษ ทำให้การออกเสียงและการฟังแยกเสียง
ต้องใช้เวลาฝึกมาก การเขียนจากขวาไปซ้ายและรูปตัวอักษร
ที่เปลี่ยนไปตามตำแหน่งในคำก็เป็นอุปสรรคสำหรับผู้เริ่มต้น
อีกทั้งผู้เรียนยังมักพบปัญหาว่า ภาษาอาหรับมาตรฐานที่ใช้ในข่าวหรือหนังสือ
แตกต่างจากภาษาพูดในแต่ละประเทศพอสมควร จึงยิ่งเพิ่มความยากในการนำไปใช้จริง

ภาษาไทย
สำหรับชาวต่างชาติ ภาษาไทยเป็นภาษาที่เรียนยากเกินกว่าที่หลายคนคาดคิด
โดยเฉพาะในด้านการฟังและการพูด เพราะภาษาไทยเป็นภาษาวรรณยุกต์
และมีเสียงสระกับพยัญชนะที่ใกล้กันมากหลายคู่ จึงทำให้ผู้เรียนต่างชาติออกเสียงผิดได้ง่าย
และสื่อความหมายคลาดเคลื่อนได้ทันที การอ่านและการเขียน
ก็ไม่ง่ายเช่นกัน เพราะอักษรไทยมีพยัญชนะหลายตัวที่ให้เสียงใกล้กัน
มีกฎวรรณยุกต์ค่อนข้างละเอียด และมีการเขียนสระอยู่ได้ทั้งหน้า หลัง บน
และล่างพยัญชนะ นอกจากนี้ภาษาไทยยังมีระดับคำพูดตามกาลเทศะ
และบริบททางสังคม เช่น คำราชาศัพท์ คำสุภาพ และภาษาพูดทั่วไป
จึงทำให้ผู้เรียนต้องเข้าใจทั้งโครงสร้างภาษาและวัฒนธรรมควบคู่กันไป

โดยสรุป หากมองรวมทุกทักษะทั้ง ฟัง พูด อ่าน และเขียน
ภาษาที่มักถูกมองว่าโหดที่สุดในเอเชียมักเป็นภาษาที่มีอย่างน้อยหนึ่งในปัจจัยต่อไปนี้
คือระบบเสียงซับซ้อน ตัวอักษรจำนวนมากหรือไม่ถอดเสียงตรง
ไวยากรณ์ต่างจากภาษาที่ผู้เรียนคุ้นเคยมาก และมีระดับภาษาตามสังคมอย่างชัดเจน
ซึ่งทั้ง 5 ภาษาข้างต้นต่างมีองค์ประกอบเหล่านี้ในระดับสูง
จึงไม่น่าแปลกใจที่ผู้เรียนจำนวนมาก จะต้องใช้เวลานานกว่าจะใช้งานได้คล่องจริง