จังหวัดและเมืองของประเทศไทย ที่มีคนยากจนน้อยสุดเป็นอันดับหนึ่ง

จังหวัดที่มีสัดส่วนคนจน (ด้านรายจ่าย)
น้อยที่สุดในประเทศไทย

* จากข้อมูลการสำรวจภาวะเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือน ปี พ.ศ. 2566
โดยสำนักงานสถิติแห่งชาติ และการประมวลผลของ
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ

** ไม่รวม 4 จังหวัดที่รายงานตัวเลขเป็น 0.00
ได้แก่ นนทบุรี ระยอง ขอนแก่น และภูเก็ต

*** คนจน (ด้านรายจ่าย) คือ คนหรือครัวเรือนที่มีค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิต
ต่ำกว่าระดับขั้นต่ำที่จำเป็น ทำให้ไม่สามารถใช้จ่ายเพื่อความต้องการพื้นฐาน
เช่น อาหาร ที่อยู่อาศัย และการรักษาพยาบาล ได้อย่างเพียงพอ

จังหวัดลำพูน
เป็นจังหวัดที่มีสัดส่วนคนจน (ด้านรายจ่าย) น้อยที่สุดในประเทศไทยในปี 2566
โดยมีเพียง ร้อยละ 0.02 สะท้อนถึงคุณภาพชีวิตของประชาชนที่อยู่ในระดับสูง
แม้จะเป็นจังหวัดขนาดไม่ใหญ่ แต่ลำพูนมีฐานเศรษฐกิจที่มั่นคงจากภาคอุตสาหกรรม
การเกษตรมูลค่าสูง และการจ้างงานในพื้นที่ใกล้เขตเมืองเชียงใหม่
ทำให้ประชาชนส่วนใหญ่มีรายจ่ายเพียงพอต่อการดำรงชีวิตขั้นพื้นฐาน

จังหวัดมหาสารคาม
มหาสารคามมีสัดส่วนคนจนอยู่ที่ ร้อยละ 0.33 แม้จะเป็นจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
แต่มีบทบาทเป็นศูนย์กลางด้านการศึกษาและการบริการของพื้นที่
ส่งผลให้เกิดการกระจายรายได้และโอกาสในการประกอบอาชีพที่หลากหลายความเข้มแข็งของชุมชน
และค่าครองชีพที่ไม่สูงมาก ช่วยให้ประชาชนสามารถดำรงชีวิตได้อย่างเพียงพอ

จังหวัดชลบุรี
ชลบุรีมีสัดส่วนคนจน ร้อยละ 0.34 เป็นจังหวัดเศรษฐกิจสำคัญของประเทศ
โดยเฉพาะภาคอุตสาหกรรม การท่องเที่ยว และโลจิสติกส์ในพื้นที่
เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EEC) โอกาสการจ้างงานที่สูงและรายได้เฉลี่ยของประชาชน
ในระดับดี ช่วยลดสัดส่วนคนจนลงได้อย่างชัดเจน แม้จะมีค่าครองชีพค่อนข้างสูงก็ตาม

จังหวัดปทุมธานี
ปทุมธานีมีสัดส่วนคนจนอยู่ที่ ร้อยละ 0.39 ด้วยทำเลที่ตั้งใกล้กรุงเทพมหานคร
ทำให้เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยและแหล่งงานสำคัญของแรงงานจำนวนมาก
จังหวัดมีทั้งภาคอุตสาหกรรม การค้า และสถาบันการศึกษาขนาดใหญ่
ส่งผลให้ประชาชนส่วนใหญ่มีรายจ่ายเพียงพอต่อการดำรงชีวิตขั้นพื้นฐาน

กรุงเทพมหานคร
กรุงเทพมหานครมีสัดส่วนคนจน ร้อยละ 0.42 แม้จะเป็นเมืองใหญ่ที่มีความเหลื่อมล้ำสูง
แต่ยังมีโอกาสด้านการจ้างงาน รายได้ และการเข้าถึงบริการสาธารณะ
มากกว่าหลายพื้นที่ของประเทศ ส่งผลให้สัดส่วนคนจนโดยรวมอยู่ในระดับต่ำ
เมื่อเทียบกับจังหวัดอื่น ๆ ทั้งนี้ ตัวเลขดังกล่าวสะท้อนภาพรวมเชิงสถิติของทั้งเมือง
แม้ยังคงมีประชากรบางกลุ่มที่เปราะบางทางเศรษฐกิจอยู่ก็ตาม