จังหวัดของไทยที่แห้งแล้งที่สุด มีปริมาณฝนตกต่อปีน้อยที่สุดในประเทศ

จังหวัดที่แห้งแล้งที่สุดในไทย
มีปริมาณฝนตกน้อยที่สุดในแต่ละปี

** บทความนี้อ้างอิงแนวโน้ม “พื้นที่ฝนตกน้อย” จากข้อมูลของ กรมอุตุนิยมวิทยา
และงานสถิติภูมิอากาศในช่วงหลายปี ซึ่งระบุว่าพื้นที่แห้งแล้งของไทยมักอยู่
“ด้านหลังแนวเขา” เช่น ภาคกลางตอนใน ภาคเหนือตอนกลาง และอีสานตะวันตก
โดยมีปริมาณฝนต่ำกว่าค่าเฉลี่ยประเทศ (~1,570–1,600 มม./ปี) อย่างชัดเจน

จังหวัดสุพรรณบุรี
สุพรรณบุรีถือเป็นหนึ่งในจังหวัดที่แห้งแล้งที่สุดของไทยอย่างชัดเจน
โดยมีข้อมูลปริมาณฝนเฉลี่ยเพียงประมาณ 513 มิลลิเมตรต่อปี ซึ่งต่ำกว่าค่าเฉลี่ยประเทศ
เกือบ 3 เท่า สาเหตุหลักมาจากการอยู่ใน “เงาฝน” ของแนวเทือกเขาตะนาวศรี
ทำให้มรสุมพัดผ่านโดยไม่ก่อให้เกิดฝนมากนัก
ส่งผลให้พื้นที่นี้เผชิญปัญหาภัยแล้งซ้ำซากในหลายปี

จังหวัดลำปาง
ลำปางเป็นตัวแทนของภาคเหนือตอนในที่มีฝนน้อย โดยข้อมูลภูมิอากาศ
ชี้ว่าพื้นที่แถบนี้มีปริมาณฝนเฉลี่ยเพียงประมาณ 900–1,100 มิลลิเมตรต่อปี
ต่ำกว่าหลายจังหวัดในภาคเหนือ สาเหตุสำคัญคือภูมิประเทศที่ถูกล้อมด้วยภูเขา
ทำให้ความชื้นจากมรสุมเข้าถึงได้ยาก จึงเกิดสภาพอากาศ
ค่อนข้างแห้งแล้งเมื่อเทียบกับเชียงใหม่หรือแม่ฮ่องสอน

จังหวัดลำพูน
ลำพูนมีลักษณะภูมิประเทศคล้ายลำปาง และถูกจัดอยู่ในโซน “ฝนน้อย”
ของภาคเหนือ โดยมีปริมาณฝนเฉลี่ยราว 1,000 มิลลิเมตรต่อปี
ซึ่งต่ำกว่าค่าเฉลี่ยประเทศอย่างมีนัยสำคัญ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบระหว่างหุบเขา
ทำให้ได้รับอิทธิพลมรสุมน้อยกว่าพื้นที่ด้านรับลม
ส่งผลให้เกิดช่วงแล้งยาวนานในฤดูหนาวและต้นฤดูร้อน

จังหวัดชัยภูมิ
ชัยภูมิเป็นหนึ่งในพื้นที่แห้งแล้งของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
โดยเฉพาะฝั่งตะวันตกของภาค ซึ่งมีปริมาณฝนเฉลี่ยประมาณ
1,000–1,200 มิลลิเมตรต่อปี ต่ำกว่าพื้นที่อีสานตอนบน สาเหตุหลัก
มาจากการอยู่ด้านหลังแนวเขาเพชรบูรณ์ ทำให้มวลอากาศชื้น
จากทะเลอันดามันและอ่าวไทยเข้าถึงได้น้อย

จังหวัดนครราชสีมา
นครราชสีมา (โคราช) เป็นอีกจังหวัดในอีสานตอนล่างที่มีฝนค่อนข้างน้อย
โดยมีค่าเฉลี่ยราว 1,000–1,200 มิลลิเมตรต่อปี และบางปีต่ำกว่านี้
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบสูงโคราชซึ่งอยู่ในเงาฝน ทำให้ฝนตกกระจายไม่สม่ำเสมอ
และเกิดภัยแล้งได้บ่อย โดยเฉพาะในช่วงปีที่มรสุมอ่อนกำลัง

** จังหวัดที่แห้งแล้งที่สุดของไทย มักกระจุกตัวใน
“ภาคกลางตอนใน เหนือตอนใน อีสานตะวันตก” โดยมีปริมาณฝน
เพียงประมาณ 500–1,200 มม./ปี เทียบกับค่าเฉลี่ยประเทศที่ราว 1,570 มม./ปี
ซึ่งแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ และเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้พื้นที่เหล่านี้
เผชิญภัยแล้งบ่อยกว่าภูมิภาคอื่นของไทย