เมืองแรกในประเทศไทย ที่เป็นต้นแบบของการเป็นเมืองไร้สายไฟ

จังหวัดตรัง
(โดยเฉพาะ “เขตเทศบาลนครตรัง” ในอำเภอเมือง)

มักถูกอ้างอิงว่าเป็น จังหวัด/เมืองต้นแบบแห่งแรกของไทย
ที่เริ่ม “นำสายไฟฟ้าและสายสื่อสารลงใต้ดิน” เพื่อแก้ปัญหาสายระโยงระยาง
และยกระดับภูมิทัศน์เมืองอย่างจริงจัง โดยรายงานข่าวระบุว่าโครงการ
เริ่มดำเนินการมาตั้งแต่ พ.ศ. 2545 และทำให้ตรังถูกยกให้เป็นจังหวัดแรกของไทย
ที่เริ่มนำสายไฟลงดินในลักษณะนำร่องระยะยาวต่อเนื่อง

จุดเด่นของตรังคือเริ่มจาก “ถนนสายเศรษฐกิจในตัวเมือง” ที่คนใช้สัญจรหนาแน่น
ก่อนค่อยๆ ขยายผล โดยมีตัวอย่างที่ถูกพูดถึงบ่อยคือแนวถนนพระรามหก
(ช่วงแยกหอนาฬิกา–แยกโรงแรมธรรมรินทร์) ที่เมื่อย้ายสายลงดินแล้ว
ทัศนียภาพจะโล่ง สะอาดตา เห็นอาคารและแลนด์มาร์กชัดขึ้น
และช่วยลดความเสี่ยงจากสายหย่อน/สายขาดในช่วงพายุหรือฝนหนัก
ซึ่งเป็นเหตุผลหลักที่เมืองเดินหน้าต่อเนื่อง

ในเชิง “การบริหารโครงการ” ตรังขับเคลื่อนผ่านความร่วมมือ
ระหว่างเทศบาลนครตรัง กับ การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค รวมถึงผู้ให้บริการสายสื่อสาร
เพื่อจัดระเบียบโครงสร้างพื้นฐานให้เดินไปในทิศทางเดียวกัน
(ไม่ใช่แค่นำสายไฟลงดิน แต่รวมถึงสายสัญญาณ/เคเบิลสื่อสารด้วย)
โดยในช่วงหลังยังมีการทำบันทึกข้อตกลงและวางแผนขยายงานเพิ่มเติม
พร้อมตัวเลขงบลงทุนระดับ “หลายร้อยล้านบาท” ตามที่สื่อรายงาน

ความสำคัญของ “ตรังโมเดล” จึงไม่ได้อยู่แค่ความสวยงาม
แต่เป็นการพิสูจน์ว่าหัวเมืองต่างจังหวัดก็สามารถทำโครงการลักษณะนี้ได้จริง
หากมีแผนงานต่อเนื่องและการประสานหน่วยงานครบวงจร (ไฟฟ้า–สื่อสาร–ท้องถิ่น)
และเมื่อทำสำเร็จในบางถนนแล้ว จะเกิดแรงหนุนให้ขยายไปพื้นที่อื่นๆ ในเมือง
จนกลายเป็นกรณีศึกษาที่ถูกยกตัวอย่างว่าเป็น “เมืองไร้สายไฟแห่งแรกๆ/
แห่งแรกของไทย” ในสื่อและบทความเชิงนโยบายอยู่เสมอ