อำเภอที่มีชื่อยาวที่สุด เพียง 2 อำเภอเท่านั้นในประเทศไทย

2 อำเภอในประเทศไทย ที่มีชื่ออำเภอยาวที่สุด
(เมื่อนับตามจำนวนพยางค์ในการออกเสียง)

ประเทศไทยมีอำเภอที่ชื่อสั้นเพียงหนึ่งหรือสองพยางค์อยู่จำนวนมาก
แต่หากวัดความยาวจาก “จำนวนพยางค์ที่ออกเสียง” โดยไม่นับคำว่า “อำเภอ”
พบว่ามีชื่อที่โดดเด่นถึง 8 พยางค์ อยู่ 2 แห่ง ได้แก่ อำเภอขาณุวรลักษบุรี จังหวัดกำแพงเพชร
และ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ซึ่งแหล่งข้อมูลหลายแห่ง
ระบุตรงกันว่าเป็นสองชื่ออำเภอที่ยาวที่สุดของไทยตามเกณฑ์จำนวนพยางค์

อำเภอขาณุวรลักษบุรี
จังหวัดกำแพงเพชร
— 8 พยางค์
ขาณุวรลักษบุรี อ่านว่า “ขา–นุ–วอ–ระ–ลัก–สะ–บุ–รี” รวมทั้งหมด 8 พยางค์
ชื่อนี้มีความน่าสนใจทั้งในด้านภาษาและประวัติศาสตร์ โดยประกอบจากคำ
ที่มีรากบาลีและสันสกฤต ได้แก่ “ขาณุ” ซึ่งเกี่ยวข้องกับความหมายว่าตอไม้
ตามด้วย “วร” “ลักษ” และ “บุรี” เมื่อประกอบกันมีการอธิบายความหมายในทำนอง “เมืองแสนตอ”
ซึ่งสัมพันธ์กับชื่อดั้งเดิมของพื้นที่คือ “แสนตอ” อำเภอนี้ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัดกำแพงเพชร
และมีความสัมพันธ์กับลุ่มแม่น้ำปิง เดิมพื้นที่มีฐานะเป็น กิ่งอำเภอแสนตอ
ก่อนมีการเปลี่ยนชื่อและพัฒนาฐานะการปกครอง กระทั่งได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ
ในวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2491 การอ่านชื่อแบบ 8 พยางค์
ว่า “ขา-นุ-วอ-ระ-ลัก-สะ-บุ-รี” ยังปรากฏในแหล่งข้อมูลที่อธิบายรากศัพท์ของชื่อโดยตรงด้วย

อำเภอพระนครศรีอยุธยา
จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
— 8 พยางค์
พระนครศรีอยุธยา อ่านแยกพยางค์ว่า “พระ–นะ–คอน–สี–อะ–ยุด–ทะ–ยา”
รวมทั้งหมด 8 พยางค์ เท่ากับขาณุวรลักษบุรี โดยกรณีนี้มีจุดที่น่าสนใจเป็นพิเศษ
เพราะชื่อทางราชการคือ “อำเภอพระนครศรีอยุธยา” ไม่ใช่ “อำเภอเมืองพระนครศรีอยุธยา”
ดังนั้นคำว่า “พระนคร” จึงเป็นส่วนหนึ่งของชื่ออำเภอจริงและต้องนำมานับทั้งหมด
หลักการอ่านคำว่า “พระนครศรีอยุธยา” ก็แบ่งได้เป็น 8 พยางค์อย่างชัดเจน
คือ พฺระ-นะ-คอน-สี-อะ-ยุด-ทะ-ยา ขณะที่ข้อมูลของจังหวัดปัจจุบันระบุว่า
จังหวัดพระนครศรีอยุธยามี 16 อำเภอ และใช้ชื่อ
อำเภอพระนครศรีอยุธยา เป็นชื่อเขตการปกครองอย่างเป็นทางการ

ดังนั้น หากนิยามคำว่า “ชื่ออำเภอยาวที่สุด” ด้วยจำนวนพยางค์ในการออกเสียง
และไม่นับคำว่า “อำเภอ” ทั้ง ขาณุวรลักษบุรี และ พระนครศรีอยุธยา
จึงครองอันดับร่วมกันที่ 8 พยางค์ อย่างไรก็ตาม เกณฑ์นี้ต้องแยกออกจากการจัดอันดับตาม
“จำนวนตัวอักษร” เพราะภาษาไทยมีพยัญชนะ สระ ตัวการันต์
และอักษรที่ไม่ออกเสียง ทำให้ชื่อที่เขียนยาวที่สุด
ไม่จำเป็นต้องเป็นชื่อที่มีจำนวนพยางค์มากที่สุดเสมอไป