ตลาดงานฝีมือมรดกวัฒนธรรมกลางเฉิงตู ณ ​People's Park หรือ 人民公园 นั่งรถไฟใต้ดินถึง

ถ้าคุณผู้อ่านเป็นคนที่มาเฉิงตูแล้วรู้สึกว่าตัวเองเดินถนนคนเดินจิ่นหลี่กับถนนกว้างแคบมาจนจำได้ทุกซอกทุกมุม แล้วเริ่มอยากหาที่เดินเล่นใหม่ๆ ที่มีความเป็นท้องถิ่นแบบไม่ปรุงแต่งมากนัก ผมมีที่หนึ่งอยากเล่าให้ฟังครับ เป็นย่านตลาดมรดกภูมิปัญญาที่เพิ่งเปิดใหม่ในใจกลางเมือง อยู่ในสวนสาธารณะ นั่งรถไฟใต้ดินไปถึงได้เลยไม่ต้องต่อรถ มีร้านงานฝีมือเล็กๆ เรียงรายกันทั้งย่าน แถมช่วงที่ผมไปยังมีงานแสดงดอกเบญจมาศแบบจีนโบราณจัดอยู่ด้วย ถ่ายรูปออกมาสวยทุกมุมจนผมเดินช้ากว่าปกติไปเกือบเท่าตัว วันนี้ผมจะพาคุณผู้อ่านไปรู้จักว่า ตลาดงานฝีมือมรดกวัฒนธรรมกลางเฉิงตู นั่งรถไฟใต้ดินถึง ครับผม

ที่นี่คือย่านตลาดมรดกภูมิปัญญาที่จัดอยู่ภายใน สวนสาธารณะประชาชน (People's Park หรือ 人民公园) ซึ่งเป็นสวนเก่าแก่กลางเมืองเฉิงตู การไปง่ายมากครับ ให้คุณผู้อ่านนั่งรถไฟใต้ดิน สาย 2 (สีส้ม) แล้วลงที่สถานี People's Park (人民公园站) ได้เลย พอลงจากรถแล้วให้มองหาป้ายทางออก Exit B เดินตามป้ายขึ้นบันไดเลื่อนมา จะโผล่ขึ้นมาอยู่ริมถนนฉีหยางฝั่งที่ติดกับกำแพงสวนพอดี เดินเลี้ยวไปตามทางเท้าไม่ถึง 2 นาทีก็จะเห็นประตูทางเข้าสวนอยู่ตรงหน้าครับ

ถ้าคุณผู้อ่านพักอยู่แถวจัตุรัสเทียนฝู่ ผมแนะนำให้เดินไปเลยก็ได้ครับ ระยะทางประมาณ 10 นาที เดินตามถนนใหญ่ไปทางตะวันตก ผ่านย่านตึกเก่าที่มีร้านชาและร้านอาหารเสฉวนเล็กๆ เรียงรายไปตลอดทาง ผมว่าเดินไปแบบนี้ได้บรรยากาศดีกว่านั่งรถเสียอีก ส่วนใครที่เรียกรถผ่านแอป Didi ก็แค่พิมพ์ชื่อสวนเป็นภาษาจีนลงไป คนขับจะมาส่งตรงประตูหน้าได้เลยครับ และข่าวดีคือค่าเข้าสวนนั้นฟรีครับผม ไม่ต้องซื้อบัตรอะไรทั้งสิ้น เดินเข้าไปได้เลย

ผมมาถึงช่วงบ่ายวันเสาร์ แดดเฉิงตูวันนั้นไม่แรงมาก มีเมฆบางๆ คลุมอยู่แบบที่คนเมืองนี้คุ้นเคย พอเดินผ่านประตูสวนเข้ามาสิ่งแรกที่กระทบใจไม่ใช่ภาพครับ แต่เป็นเสียง เสียงพูดคุยของคนที่มาเดินเล่น เสียงกระทบกันของถ้วยชาจากโรงน้ำชาด้านใน และเสียงช่างฝีมือที่กำลังตอกตัดอะไรสักอย่างอยู่ในซุ้มริมทาง ผสมกันเป็นบรรยากาศที่ไม่วุ่นวายแต่ก็ไม่เงียบเหงา เป็นความคึกคักแบบที่รู้สึกสบายๆ ไม่เร่งรีบครับ

เดินถัดเข้าไปอีกนิดจะเจอโซนตลาดมรดกภูมิปัญญาที่ผมเล่าถึงนั่นเองครับ ทางสวนเขาจัดเป็นซุ้มไม้เรียงตัวไปตามทางเดินใหญ่ของสวน ซุ้มแต่ละหลังตกแต่งด้วยโคมผ้าสีแดงและป้ายผ้าลายพู่กันจีน ดูกลมกลืนไปกับต้นไทรและต้นแปะก๊วยใหญ่ๆ ที่โอบคลุมอยู่ด้านบน ผมชอบตรงที่เขาไม่ได้ทำให้มันดูเป็นงานอีเวนต์แบบชั่วคราว แต่ทำเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของสวนจริงๆ ครับ

ซุ้มแรกที่ผมหยุดอยู่นานคือซุ้ม หน้ากากเปลี่ยนหน้า (变脸) ที่เป็นเอกลักษณ์ของงิ้วเสฉวนครับ คุณลุงเจ้าของซุ้มกำลังนั่งวาดหน้ากากกระดาษด้วยพู่กันเล็กๆ ลายเส้นแม่นมากขนาดที่ผมยืนดูแล้วแทบไม่กล้าหายใจแรง มีหน้ากากขนาดพวงกุญแจขายอยู่ประมาณ 20 หยวน ส่วนหน้ากากเต็มใบที่วาดมือราคาอยู่ที่ร้อยกว่าหยวนครับ ผมเองซื้อชิ้นเล็กมา 2 อันเป็นของฝาก

ถัดไปเป็นซุ้ม ตุ๊กตาน้ำตาลเป่า (吹糖人) ที่ผมว่าเด็กๆ จะชอบมาก ช่างเขาเอาน้ำตาลร้อนๆ มาปั้นแล้วเป่าให้พองเป็นรูปสัตว์ต่างๆ ได้ในเวลาไม่ถึงนาที กลิ่นน้ำตาลไหม้อ่อนๆ ลอยมาตลอดเวลา ชิ้นละประมาณ 10 หยวนครับ ผมเห็นเด็กจีนคนหนึ่งถือรูปแพนด้าน้ำตาลเดินยิ้มทั้งสวนเลย

ซุ้มที่ผมประทับใจที่สุดคงเป็น งานปักเสฉวน (蜀绣) ครับ คุณป้าช่างปักนั่งปักผ้าไหมอยู่กับสะดึงตัวใหญ่ ลายเป็นแพนด้ากับใบไผ่ ด้ายที่ใช้เส้นเล็กมากจนมองแทบไม่เห็น ผมยืนดูอยู่เป็น 10 นาที คุณป้าเงยหน้ามายิ้มให้แล้วบอกว่างานชิ้นนี้ปักมาเดือนกว่าแล้ว นอกจากนี้ยังมีซุ้มตัดกระดาษ ซุ้มเครื่องเคลือบ ซุ้มทำโคมไฟกระดาษ และซุ้มถักเชือกจีนแบบโบราณ ซึ่งหลายร้านมีกิจกรรมให้ลองทำเองด้วย ราคาร่วมกิจกรรมอยู่ประมาณ 30 หยวนครับ

ตอนแรกผมตั้งใจมาเดินตลาดอย่างเดียวนะครับ แต่พอเดินทะลุโซนซุ้มงานฝีมือไปทางลานกลางสวน ก็เจอกับ งานแสดงดอกเบญจมาศ (菊花展) ที่เขาจัดอยู่ในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง ดอกเบญจมาศที่นี่ไม่ใช่แบบที่เราเห็นตามตลาดดอกไม้บ้านเราครับ แต่เป็นพันธุ์ที่ปลูกเพื่อประกวดโดยเฉพาะ ดอกใหญ่เท่ากำปั้นบ้าง กลีบม้วนเป็นเส้นยาวบ้าง มีทั้งสีขาว เหลืองทอง ม่วง และสีแดงเข้ม จัดเรียงเป็นสวนจำลองสไตล์จีนโบราณ มีสะพานไม้เล็กๆ กับศาลาหลังคาโค้งเป็นฉาก

ผมยืนอยู่ตรงนั้นแล้วรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในภาพวาดจีนครับ แสงบ่ายส่องลอดใบแปะก๊วยสีเหลืองลงมากระทบดอกไม้ กลิ่นดอกเบญจมาศหอมอ่อนๆ ปนกับกลิ่นดินชื้นในสวน คนที่มาส่วนใหญ่เป็นคุณลุงคุณป้าที่ตั้งใจแต่งตัวมาถ่ายรูปกันเต็มที่ บางคนใส่ชุดจีนโบราณมาด้วยซ้ำ ซึ่งผมว่ามันน่ารักและเป็นมิตรมากครับ ถ้าคุณผู้อ่านมีชุดฮั่นฝูหรือชุดกี่เพ้า ผมแนะนำให้ใส่มาเลย ถ่ายรูปตรงนี้ได้รูปสวยแบบไม่ต้องพึ่งแอปแต่งภาพครับผม

เดินมาสักพักขาเริ่มล้า ผมเลยแวะเข้าไปที่ โรงน้ำชาเฮ่อหมิง (鹤鸣茶社) ที่อยู่ในสวนนี้เองครับ เป็นโรงน้ำชาเก่าแก่ริมสระน้ำที่คนเฉิงตูชอบมานั่งกัน สั่งชา 1 ถ้วยราคาประมาณ 20 ถึง 30 หยวน ได้เก้าอี้ไม้ไผ่นั่งทั้งวันครับ เขาจะเอากาน้ำร้อนมาเติมให้เรื่อยๆ ไม่มีใครมาไล่ ผมนั่งจิบชามะลิมองสระน้ำกับเรือเล็กๆ ที่คนพายกันอยู่ไกลๆ เสียงพูดคุยสำเนียงเสฉวนดังอยู่รอบตัว มีคุณลุงแคะหูเดินถือเครื่องมือกระทบกันดังกริ๊งๆ ผ่านมาเป็นระยะ บรรยากาศแบบนี้ผมว่าหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วครับ

ถ้าหิวหน่อย ในสวนก็มีซุ้มขายของกินเล่นท้องถิ่นอยู่ด้วยครับ ผมลองเต้าหู้เย็นราดน้ำพริกเสฉวนชามละ 10 หยวน เผ็ดชาแบบที่ลิ้นสั่นนิดๆ แต่อร่อยจนกินหมดชาม และมีเกาลัดคั่วร้อนๆ ขายเป็นถุงอยู่ตรงทางออก กลิ่นหอมตลบไปทั้งทางเดินเลยครับ

ผมแนะนำให้คุณผู้อ่านมาช่วงบ่ายแก่ๆ ของวันเสาร์หรืออาทิตย์ครับ เพราะเป็นช่วงที่ซุ้มงานฝีมือเปิดครบที่สุดและช่างหลายท่านจะนั่งทำงานโชว์ให้ดูจริงๆ ส่วนวันธรรมดาบางซุ้มอาจปิด แต่สวนกับงานดอกไม้ยังเปิดตามปกติ สำหรับการจ่ายเงิน ส่วนใหญ่รับ Alipay กับ WeChat Pay ครับ ควรเตรียมแอปให้พร้อม แต่บางซุ้มคุณลุงคุณป้าก็ยังรับเงินสดอยู่ พกเศษเหรียญไว้บ้างจะสะดวกขึ้น และเนื่องจากงานแสดงดอกเบญจมาศมีช่วงเวลาจัดที่จำกัดในแต่ละปี ถ้าคุณผู้อ่านอยากเจอดอกไม้บานเต็มที่ ผมแนะนำให้ลองเช็กข่าวจากทางสวนก่อนเดินทางสักนิดนะครับ

ผมใช้เวลาอยู่ที่นี่เกือบ 4 ชั่วโมงทั้งที่ตั้งใจจะมาแค่แวะเดินเล่น กลับออกมาพร้อมถุงของฝากเล็กๆ รูปในมือถืออีกเป็นร้อย และความรู้สึกอิ่มใจแบบแปลกๆ ที่ได้เห็นคนรุ่นเก่ายังนั่งทำงานฝีมือด้วยความรักอยู่กลางเมืองใหญ่ที่หมุนไปเร็วขนาดนี้ ถ้าคุณผู้อ่านมีโอกาสมาเฉิงตูในช่วงนี้ ผมขอชวนให้ชวนเพื่อนสักคน แล้วนั่งรถไฟใต้ดินมาเดินเล่นที่นี่ดูสักครึ่งวัน รับรองว่าจะได้ความทรงจำที่ต่างจากถนนคนเดินทั่วไปแน่นอนครับผม