ร้อยขา เป็นหนังสัตว์ประหลาดไทยที่น่ากลัวที่สุด ของปีนี้

ถ้าเข้าไปดูในเพจของเนรมิตรหนังฟิล์ม จะเห็นโฆษณาที่บอกว่า 100 ร้อยขา คือหนังไทยที่ดีที่สุด ณ ตอนนี้ คือมีคำขยายว่า ณ ตอนนี้อยู่ด้วย ไม่รู้ว่าเล่นมุกหรือเอาจริง เพราะตอนนี้ หนังสัตว์ประหลาดไทยอีกสองเรื่องออกจากโปรแกรมไปนานแล้ว มีร้อยขาฉายอยู่เรื่องเดียว มันก็ต้องเป็นหนังสัตว์ประหลาดไทยที่ดีที่สุดอยู่แล้วโดยปริยาย แต่ในฐานะของคนที่กลัวตะขาบ เราจึงจะขอช่วยยืนยันครับว่า ร้อยขา เป็นหนังสัตว์ประหลาดไทยที่น่ากลัวที่สุดของปีนี้ น่ากลัวมากกว่าแย้ไลโอ และตัวอะไรก็ไม่รู้ที่บึงกาฬ

ร้อยขาเป็นหนังไทยเรื่องที่ 4 และเป็นหนังสัตว์ประหลาดไทยเรื่องที่ 2 จากค่ายเนรมิตรหนังฟิล์มต่อจากไลโอ บางข่าวก็ว่าเป็นหนังในจักรวาลเดียวกันซึ่งนี้เราก็ไม่แน่ใจว่าต่อไปจะมีแย้กับตะขาบออกมาสู้กันแบบก็อดซิลล่าปะทะคองหรือไม่ แต่การวางตัวกอล์ฟไมค์ไว้คนละเรื่องนั้นก็ชวนให้น่าคิดว่าต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่าง ถ้าจะให้มโนก็แต่งเติมให้สองคนนี้เป็นพี่น้องที่พลัดพรากจากกันไปแล้ววันหนึ่งต้องกลับมาปะทะกันในฐานะมนุษย์แย้กับมนุษย์ตะขาบ ซึ่งถ้าเป็นไปได้ก็น่าจะเป็นเรื่องที่บันเทิงไม่น้อยเลยทีเดียว

เหตุการณ์ในเรื่องร้อยขาเกิดขึ้น ณ สถานที่กักตัวในยุคเริ่มต้นแพร่ระบาดของโควิดที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ฟักตัวของตะขาบพันธ์ปีศาจตะบองอะไรสักอย่างที่สิงร่างคนได้ เรื่องราวออกแฟนตาซี ผจญภัย สนุกสนาน เบาสมอง ดูเพลินเหมือนหนังสยองขวัญบางเรื่องจากยุโรป ไม่ต้องคิดอะไรมาก หลังจากชินมาแล้วหลายเรื่องเราก็ปล่อยใจให้มองข้ามเหตุผลต่างๆ ไปได้เลยจนดูหนังเรื่องนี้ได้สนุก

ภาพตะขาบที่ปรากฏคนส่วนใหญ่ชอบปีศาจตัวใหญ่ชื่นชมว่าซีจีดี ส่วนตัวคิดว่าไม่สวย อันนี้ขอเห็นต่างนะครับ ใครจะว่าสวยก็ไม่ว่ากัน แต่ส่วนที่น่ากลัวคือตัวยั้วเยี้ยตัวเล็กมากมายมากกว่า ถ้าต้องเจอแค่ตัวเดียวก็ทำอะไรไม่ถูกแล้วนี่มาเป็นกองทัพรอบด้าน นั่งดูในโรงนี่ต้องยกขาขึ้นมาขัดสมาธิหรือไม่ก็นั่งท่ายองๆ บนเก้าอี้ตลอด (แต่ไม่เอาขาพาดพนักคนอื่นอย่างบางคนนะ เราอยู่แต่ในที่ของเรา)

สรุป ชอบมากกว่าบึงกาฬ และ ไลโอครับ แม้ว่าจะมีอะไรแปลกๆ มากมาย เราก็สามารถมองให้เป็นเรื่องขำๆ ได้ ดูแล้วไม่เครียด เหมือนดูหนังสัตว์ประหลาดญี่ปุ่นตอนเด็กยังไงยังงั้น ชอบได้ไม่ต่างกัน ส่วนคนที่ไม่คิดจะชอบเขาก็คงไม่เสียเวลาดูหนังประเภทนี้อยู่แล้ว

รีวิวก่อนหน้านี้สองเรื่องครับ