'วิกฤตอาหารในเวเนซูเอลา' ภาพสะท้อนความล้มเหลวของรัฐ

คนที่ได้ติดตามอ่านข่าวช่วงหลายปีที่ผ่านมา
อาจจะได้เห็นข่าวที่น่าหดหู่ใจของประเทศเวเนซูเอลากันไปบ้างแล้ว
จากประเทศผู้ผลิตน้ำมันที่มั่งคั่ง กลับกลายเป็นเมืองผู้หิวโหย
ขาดแคลน และสิ้นหวังแร้นแค้นไปได้อย่างไร?

เศรษฐกิจของประเทศเวเนซูเอลาย้อนหลังไปหลายสิบปี
พึ่งพิงรายได้จากการส่งออกน้ำมันดิบมากถึง 95%
โดยแทบไม่มีผลิตภัณฑ์หรือสินค้าใหม่ๆออกสู่ตลาด
ประเทศนี้แม้จะมีรายได้(เกือบจะ)ทางเดียว
แต่เพราะก่อนหน้านี้ราคาน้ำมันในตลาดโลกราคาสูงมาก
รายได้ของเวเนซูเอลาเลยมากถึงระดับ 'เศรษฐีของภูมิภาค' เลยทีเดียว

ผู้นำสองคนก่อนหน้าอย่าง 'นิโกลัส มาดูโร'
ผู้ซึ่งเป็นทายาททางการเมืองของผู้นำตลอดกาลคนก่อนหน้า
อย่าง 'อูโก้ ชาเบซ' ผู้เล็งเห็นประโยชน์ของการมีเงินมหาศาล
ก็ใช้เงินรายได้ของรัฐไปอย่างมากมายกับนโยบาย 'ประชารัฐ'
ที่เน้น 'แจก แจก และแจกทุกอย่าง' โดยไม่เน้นการลงทุนเพื่อสร้างรายได้
หรือให้อาชีพทางเลือกใหม่ๆกับประชาชนเลยตลอดหลายสิบปี

บวกกับปัญหาใหญ่อีกอย่างคือเรื่องของคอร์รัปชันในแวดวงการเมือง
และระบบราชการ ดังจะเห็นได้จากกรณีที่นักการเมืองระดับสูงของเวเนซูเอลา
ล้วนเป็นญาติมิตร เป็นคนรู้จักของเหล่าผู้นำเอง เป็นระบบเส้นสายที่บ่อนทำลายประเทศอย่างยาวนาน

เมื่อคราวที่รัฐบาลเวเนซูเอลาไม่สามารถรับมือกับวิกฤตเงินเฟ้อได้แล้ว
บรรดาผู้นำและนักการเมืองอาจจะแค่อพยพข้ามประเทศไปอยู่ที่อื่น
แต่ประชาชนอีกเป็นสิบล้านกลับไม่มีทางเลือก ไม่มีรายได้
ไม่มีทักษะอาชีพ รวมถึงไม่มีอาหารและน้ำ
ภาพของความโกลาหล ความไม่พอใจ
อาชญากรรม ความอดตาย
และการพยายามจะอพยพหลบหนีออกจากประเทศ
จึงกลายเป็นภาพความธรรมดาของประเทศนี้ไปในที่สุด

" ผู้มีอำนาจอาจจะพยายามมากเกินไปที่จะยังอยู่ในตำแหน่ง
จนลืมหน้าที่ของตัวเองที่จะต้องดูแลปากท้องและชีวิตประชาชน "